Tiny’s leven in Ankeveen

Tiny Beemsterboer is geboren boven het café Het Wapen van Ankeveen, midden in het dorpsleven. Haar ouders runden het café in de oorlogsjaren, een moeilijke tijd waarin haar vader soms drankjes van de rekening schrapte als hij zag dat een gezin het niet kon betalen. Daardoor werd het lastig om er echt een goedlopend bedrijf van te maken. “Zo kun je geen bedrijf runnen, hè?”, zegt ze daar nu met een glimlach over.

Weg uit het dorp, maar niet voorgoed 

Ankeveen is het dorp waar Tiny, na jaren weg te zijn geweest, opnieuw thuiskwam. Als jongvolwassene woonde ze eerst bij haar schoonouders in Nederhorst den Berg en later in een appartement in Bilthoven. Daar zat ze met haar gezin op de tweede verdieping, zonder lift. De terugkeer naar Ankeveen voelde dan ook als opluchting: weer een huis met een voordeur, een achterdeur en vooral een bekend dorp om haar heen. “Het gemak was fijn, maar het thuiskomen was eigenlijk nog fijner”, zegt ze.  

Een rondje Dammerkade 

Loop je met Tiny door Ankeveen, dan zie je het dorp door haar ogen. Haar lievelingsplek is de Dammerkade, een rondwandeling van zo’n zes kilometer door weilanden en langs de plassen. Daar ruikt ze de natuur, ziet ze de seizoenen komen en gaan: “Je ziet alles weer opkomen, je ziet het verwelken in de herfst en dan komen de kleuren weer terug. Prachtig, prachtig.” “Je moet wel goede schoenen aandoen, want het kan baggerig zijn”, waarschuwt ze. Als ze ’s nachts wakker ligt, loopt ze in gedachten dat rondje en wordt daar rustig van. “Het is een soort meditatie voor mij”, vertelt ze. 

Genieten van de natuur en het plezier 

Dicht bij haar huis ligt een speeltuintje, met een bankje met uitzicht. Daar komt de jeugd spelen en zitten vaders, moeders, opa’s en oma’s met kleinkinderen, een plek waar de dagelijkse drukte vanzelf vertraagt. Tiny geniet daar van de natuur en van het gewone leven dat aan haar voorbij trekt. 

Een hechte gemeenschap 

Wat Ankeveen voor haar ook bijzonder maakt, is de kracht van de gemeenschap. In het voormalige hervormde kerkje, nu theater De Dillewijn, hielpen dorpsbewoners mee toen er bij de verbouwing onverwacht een oud kerkhof werd gevonden. Archeologen groeven de graven op, vrijwilligers zaten op hun knieën in de grond en wasten botten schoon in grote wasbakken. Tiny groef zelf niet, maar stond urenlang botjes te wassen. “Dan zei ik weleens grappend: dag over-over-overgrootmoeder, wat leuk dat je achter-achter-achterkleinkind je nog eens in bad doet”, vertelt ze lachend. De Dillewijn is nu een levendig theater en filmhuis, waar ze graag naartoe gaat. 

 Het behoudt van een levendig dorp 

Ankeveen leeft ook op andere plekken: bij de ijsbaan, die door vrijwilligers ijs-klaar wordt gehouden, en bij de sportvelden van ASV ’65, waar voetbal, handbal en pétanque samenkomen. En er is Bruisend Ankeveen, de club waar Tiny in het bestuur zit en die markten en activiteiten organiseert om het dorp gezellig en aantrekkelijk te houden. Dat vindt ze belangrijk, omdat een levendig dorp nodig is om bewoners, en voorzieningen zoals de sportclub en de school, te behouden. 

Veranderingen in en rond het dorp 

Het dorp verandert, net als de wereld eromheen. Tiny maakt zich soms zorgen over spanningen rond nieuwkomers en merkt hoe moeilijk het is als mensen elkaar niet begrijpen. Over nieuwe woningen in en rond Ankeveen kan veel worden gediscussieerd, weet Tiny. Zelf kijkt ze er praktisch naar: “Mijn huis is ook in de achtertuin van iemand anders gebouwd”, zegt ze nuchter. 

 Voor Tiny blijft Ankeveen het dorp waar ze thuis is. Vanaf de weg zie je de plassen tegenwoordig minder goed, daarom trekt ze er zelf graag naartoe voor een wandeling. “En juist daarom geniet je er extra van”, zegt ze.