Waar het groen de mensen verbindt
Op maandagochtend om half elf staat Liesbet tussen de bedden in de SamenTuin aan de Kwakel. Haar handen in de aarde, een groepje om haar heen: tachtigers, dertigers, mensen die even wat anders willen. Opde picknicktafel staat een grote thermoskan klaar. “Voor veel mensen is dat koffie-uurtje net zo belangrijk als de tuin,” zegt ze. Tussen de rijen groente en bloemen door zie je waar Kortenhoef voor haar over gaat: samen buiten zijn, de natuur verzorgen en omkijken naar elkaar.
Hoe de SamenTuin ontstond
Vijf jaar geleden bestond deze plek nog niet. Tijdens corona moest ze veel thuiswerken en zat ze, zoals ze zelf zegt, “achter de geraniums”. Toen er een stuk grond vrijkwam, greep ze haar kans en begon de SamenTuin. Nu werkt hier twee keer per week een groep van zes tot twaalf mensen aan één groot moestuinplan. Er wordt op een natuurlijke manier geteeld met veel inheemse planten, als onderdeel van een groter netwerk van groene plekken in de streek. In de SamenTuin zijn vriendschappen ontstaan, soms zelfs relaties. Het is een sociaal project en een stukje natuur tegelijk.
Groen dorp, centraal gelegen
Toen ze 35 jaar geleden met haar man, die bij de NOS in Hilversum ging werken, een nieuwe woonplaats zocht, kwamen ze in Kortenhoef terecht. Het dorp is rustig en groen, met natuurgebieden op loopafstand en water om de hoek. Tegelijk ligt het gunstig tussen de grote steden. Amsterdam en Utrecht zijn dichtbij, het station van Hilversum is bereikbaar met de bus, maar thuis is hier. ‘We wonen hier met plezier,’ zegt ze nuchter.
De Oud School
Een van haar favoriete plekken is De Oude School aan de Kortenhoefsedijk, nu een plek voor kunst en cultuur. Binnen zijn ateliers en een zaal met kachel en bar, waar dorpsbewoners terecht kunnen voor een familiebijeenkomst, een expositie of een afscheid. Buiten kijk je uit over polder en water, hoor je vogels en zie je hoe laag het land ligt. ‘Daar zie je echt waar je woont,’ zegt ze.”
Haar vaste ommetje
Een eindje verderop ligt de Smeerdijkgaarde, een van haar vaste ommetjes. Langs de sloot staan lage 55-pluswoningen zonder hoge schuttingen, waardoor je ver weg kunt kijken over het open landschap. ’s Avonds zakt de dauw over de weilanden, de zon gaat onder en het is er stil. Buurtbewoners maken er een rondje; rond half vijf zijn er veel mensen met een hond. Liesbet past soms op de hond van haar dochter en loopt dan mee. ‘De hond verbindt ook altijd,’ zegt ze. Het contact is er makkelijk en open.
Grote betrokkenheid
Kortenhoef is voor haar ook het dorp van kleine clubs en stille inzet. Ze noemt de wilgenknotgroep, de mensen die bermen zeisen, het palingroken met braderie en het carnaval met optocht. Zelf was ze lid van de muziekvereniging en is ze nu actief in Buurtkamer 3d, een initiatief van en voor bewoners uit Kortenhoef, Ankeveen en ’s-Graveland. Afgelopen september organiseerde ze samen met anderen een klein festival “Het dorp als spons” op de Meenthof.
Wens voor meer bomen, water en natuur
Toch maakt Liesbet zich zorgen. Kortenhoef lijkt groen, maar ze ziet bomen verdwijnen en monotone grasvelden ontstaan. Samen met anderen droomt ze van een “groenblauwe ader”: een route die het lage veengebied verbindt met het hogere bos bij Hilversum, met meer bomen, bloemen en ruimte voor water. Sommige plekken mogen van haar nooit verdwijnen: de kerken langs de dijk en de oude voormalige jeugdherberg “De Karekiet” in het weiland.
Je hebt geen grote luxe nodig
Wat ze jongeren wil meegeven over Kortenhoef, lijkt op wat ze zelf in de tuin doet. Je hebt geen grote luxe nodig, zegt ze, als je maar samen dingen doet. “Door elkaar te helpen en samen dingen aan te pakken, krijg je verbinding, en daar haal je plezier uit.” In die zin is het dorp voor haar net een samentuin: je zorgt voor de plek en voor elkaar, en langzaam groeit er iets waar iedereen van kan leven.
